پرولاپس میترال: قسمت ششم



برای بیمارانی که مبتلا به سبکی سر با سنکوپ طبقه بندی بیمارانی که شواهد اکوکاردیوگرافیک هستند، یا برای تشخیص اختلال عملکرد اتونومیک MVP را دارند ولی شواهد ضخیمی / اضافه بودن لثها ارزشمند باشد. با نارسایی قطعی میترال را ندارد مشکل است. وقتی چنین بیمارانی یافته های سمی MVP را داشته باشند، سیر طبیعی و پیش آگهی معمولا اکوکاردیوگرافی تشخیص را مسجل میکند. در اکثر بررسی ها، پیش آگهی سندرم MVP خوب است.
میزان بقای این بیماران براساس سن، در مرد و زن، مشابه کاتریزاسیون و آنژیوگرافی
کسانی است که مبتلا به این بیماری نیستند. با این حال کاتتریزاسیون قلبی به ندرت به عنوان روش تشخیصی پیشرفت تدریجی نارسایی میترال در مبتلايان به MVP MVP به کار می رود. اتساع دهلیز چپ، اغلب به فیبریلاسیون دهلیزی می انجامد و MR متوسط تا شدید به اختلال عملکرد بطن چپ و ایجاد CHF منتهی می شود. بررسی های دراز مدت بسیاری در مورد پیش آگهی MVP انجام گرفته و چنین مطرح میکنند که عوارض، اکثرا در افراد دارای سوفل سیستولیک میترال، لت های ضخیم و دارای زواید میترال با افزایش اندازه دهلیز و بطن چپ روی می دهد. مرگ ناگهانی شایع نیست ولی اشکارا جدی ترین عارضه MVP است و بالاترین بروز آن را در انواع فامیلی گزارش کرده اند. اندوکاردیت عفونی عارضه جدی MVP است و MVP ضایعه قلبی عروقی مستعدکننده اندوکاردیت است. در بیمارانی که به مدت طولانی مبتلا به MVP هستند، اکثرا MR پیشرونده ایجاد می شود. در برخی بیماران، آمبولی های فیبرینی مسؤرل مشکلات بینایی هستند که با میزان درگیری جریان خون افتالمیک با خلقی مغز متناسبنده
درمان آن دسته از مبتلایان به MVP که دچار فیبریلاسیون دهلیزی می شوند، از وارفارین استفاده می شود و برخی نیز آن را در کسانی به کار می برند که علیرغم درمان با آسپیرین دچار کTIA می شوند یا از فیبریلاسیون دهلیزی حمله ای رنج می برند. در مبتلایان به MVP که منع مصرف داروهای ضد انعقادی دارند، بعد از سکته مغزی آسپیرین تجویز می شود و بعضی نیز آسپیرین را برای کسانی که ریتم سینوسی دارند ولی از نظر اکوکاردیوگرافیک پرخطرند، صلاح دانسته اند.
ادامه دارد.........